Bali
Op dit moment zit ik in een verschikkelijkveel te groot hotel, aan het strand, met Nederlanders en Fransen en Duitsers en AAH, maar voor nu perfect; comfortabel, schoonen voor het eerst een kamer met airconditioning, een heerlijke bedv oor onze krakkemikkige lichaampjes en.. ik kan de zee zien als ik dit typ!!
Maar wat moet je ook anders als je na 12 dagen ziekenhuis, na veel wikken en wegen de moeilijke maar goede keus maakt naar huis te moeten aangezien je vriendin haar eerste lendewervel heeft gebroken en jij nog kreupel looptna 7 hechtingen in je knie, een klein fractuurtje in je rib en een hersenschudding en de verzekering dit lekker betaald en je morgen naar huis vliegt. Dan maar van 'genieten'?
Gatverdamme, zo klinkt het nog veel stommer en dommer en onwerkelijk.
Ik leef in en droom, of inmiddels meer een donkere droom.
Er is zoveel gebeurd de afgelopen 2 weken; anna ontmoet op bali, het overlijden van mijn lieve oma, een eigen ceremonietje tijdens onze prachtige scootertocht door het echte indonesie en toen op de dag dat we onze scooter terug zouden brengen was er een enorme vervelende optrekkende en afremmende bemo (klein busje) die opeens zo hard op de rem ging staan dat ik hem niet meer kon ontwijken. Stomme domme pech.
We vliegen morgen naar huis en dat wilde ik, voordat ik opeens in Nederland sta, even in een kort berichtje vertellen.
Ik ga even een knuffel halen bij Anna, zo fijn dat we in ieder geval samen zijn en gelukkig kunnen we soms ook nog even lekker lachen!
Liefs, fien
Incredible India!
Who, soms denk ik dat ik nog moet beginnen te realiseren dat ik in India ben en nou vlieg ik vanavond al naar Bali! IIeeeh!
Echt heel erg gek.
Vannacht weer in zo'n heerlijk echt indiase lodge geslapen.. Gelukkig deed de tv het, want al die geluiden en de afgelopen 2 maanden eigenlijk altijd met anderen in een kamer geslapen is nu toch even wennen.
Niet afgelopen donderdag, maar die week ervoor na een fijn en bijzonder afscheid de slaaptrein naar Chennai genomen.
Met Sabrina Mammalapuram en Kanchipuram bezocht. Eerst overal maar dan ook overal stonecarvers en de volgende dag overal maar ook echt overal tempels.
Was een leuke trip!
Beginnend met na de slaaptrein en voor de bus naar Mammalapuram opfrissen in het toilet op het station met alle tandenpoetsende en sari's rechttrekkende indiase vrouwen, toen terwijl het langzaam licht werd naar het busstation die net als het treinstation vol met slapende mensen was, overal matjes en kleedjes en gesnurkt. En natuurlijk de eeuwig geopende chai-standjes, de buschauffeur die alle tijd neemt om zn sigaret en chai te nuttigen voordat onze bus vertrekt, mannen met enorme manden met bloemen op hun hoofd, vrachtwagentjes vol met groenten en daar bovenop de marktvrouwen in alle kleuren sari en een politieagent die weer eens het goede voorbeeld geeft door op een motor zonder helm te telefoneren.
Daarna enorme beeldhouwwerken en de volgende dag in een, heel fijn, amper toeristische maar 1 van de 7 heilige steden van India stadje vol met ongeveer 150 tempels!
Echt supermooi! Al die goden, verhalen, eigenlijk te veel om alles mee te krijgen,maar wat je meekrijgt is heel erg leuk. Zoals een verhaal over een mangoboom in het midden van een tempel van 3500 jaar oud en met 4 soort mango eraan!
Toen de slaapbus naar Goa vanaf Bangalore. Het bleek dat we maar met 2 mensen de beachweek gingen doen, en Praveen 'de gids'.
Ik en een meisje uit Nijmegen! Uiteindelijk was het heel gezellig en ik had het getroffen, wan tik bleek niet de enige die niet stil kan zitten en dus niet 5 dagen aan het strand kan liggen.
Door de vrouw onze 'beachhutjes' werden we al 'goingpeople' genoemd, 'you are all over the place, I see you everywhere!'
Dus met afwisseling strand, spicefarm, vlooienmarkt en een portugees/indiase stad een heerlijk relaxte beachweek. En.. nog verbrand ook! ;)
Wel heel gek en ook vandaar er opuit: vol met blanke mensen aan het strand!!!
Echt even wennen; bikini's, korte rokjes, blote basten. WAT! Grappig hoe erg je gewend raakt aan bedekt kleden.
Met de slaapbus, 13 uur, heen en weer. De heenreis hadden we het goed getroffen, helemaal vooraan een dubbelbed bovenin. Top en wij maar denken dat zo'n slaapbus dus enorm meevalt, afgezien van het tekorte bed dan..
Maar de terugreis: Oh mijn god!! Helemaal achterin, wel boven gelukkig. Er werd snel een kind uit ons, volgens mij door meer dan alleen dan kind beslapen, bed getild en als ik zeg dat het hobbelig was is het een understatement en dan zwiepten we ook nog eens alle kanten op door wild rijgedrag. Verschikkelijk, maar gelukkig ook best lachwekkend als we ons weer eens vastklampten aan de plakkerige stangen als we door een bocht gingen...
Maar zo gek, morgen weg uit India.
Weg van dekleuren, fijne en minder fijne geuren, chaos, olifanten/apen/insecten/kwallen/kakkerlakken,de overvloed aanfruit, nieuwschierigheid, 'anti anti anti'/'how are you'/'what do you want'/'see my shop'-geschreeuw, het lekkere eten, de tempels, al de incredible things!!!!
Al weet ik niet of ik alles ga missen, zoals ik gister pasfoto's liet maken en toen ze klaar waren en werden uitgeknipt door de fotoman de hele winkel ze even checkte terwijl ik ze zelf nog niet een had gezien!!
Maar dat heerlijke buitenleven en dus zoveel meekrijgen als je ergens rondloopt is wel echt geweldig!!
Maar gelukkig blijf ik nog 2 weken en kom ik straks nog een maand terug in Azie!
Whaaauwh, Incredible India!!
Heel veel liefs en tot contacts in Bali lieve mensen
Tata Anbu Illam...?!
Zo gek en lijkt nu opeens zo snel te zijn gegaan!! Heb nog steeds het gevoel dat ik moet beseffen dat ik in India ben en nou vertrek ik al volgende week zondag, oh my god dat ik al kan zeggen 'volgende week' is heel vreemd..
Afgelopen weekend op Anbu Illam gebleven want.. de bruiloft!!!!
De fysiotherpeute van Anbu Illam ging trouwen en wij waren uitgenodigt, hoe leuk is dat?!
Dus sari's, hindi's, bindi's, rituelen, dots, rijst gooien, enorm veel eten aan enorme lange tafels, heel heel veel foto's van iedere gast met hun cadeau en het bruidspaar; wat een belevenis en wat een difference met nederland!
Huwelijken hier duren een paar dagen, dit huwelijk duurde 4 dagen, hangt onder andere af van de rijkdom en caste van het bruidspaar.
Het was een liefdeshuwelijk, niet ongebruikelijk meer hier maar over het algemeen worden mensen toch nog steeds uitgehuwelijkt. Dat maakte het voor ons zelfs nog even iets leuker!
Op donderdagmorgen was de echte trouwerij, in de tempel. Dit is alleen voor famillie en hele close vrienden, maar Radha (de fysiotherpeute)had ons uitgenodigt omdat het zoiets speciaals is en ze het erg leuk voor ons vond om dat mee te kunnen maken. Zo leuk!!
Uiteindelijk geen sari gekocht, maar geleend van Marie (een schat van een mens, werkt hier op Anbu Illam en als echte indiaase gunt ze je, als je eenmaal in haar hart zit, alles!).
Sari's passen, blouse op maat maken, bangles erbij, bindi (stip op je voorhoofd), passende haarklip, jasmijn in ons haar, leukleukleuk!
Maar pff, wat een hitte zo'n sari en dat lopen is ook nog wel even wennen! Haha.
Donderdag was dus in de tempel, de tempel was vol met bruidjes want de trouwen kan alleen als de sterren goed staan en dus zijn er veel mensen op dezelfde dag! Wat een drukte! Bij de altaren en in het restaurant was het dan ook bijna een beetje 'doorschuiven'.
Rituelen; offeringen, bloemenkransen, voeten kussen, gebeden, dots, 9 keer om een standbeeld heenlopen, vanalles!
Eerst gewoon op de grond, het bruidspaar zitten, 2 priesters er omheen en de toeschouwers er gewoon omheen staand. Daarna door de tempel, verschillende altaren bijlangs.Het hoofdaltaar is in een gebouwtje in het midden van de tempel en kan je eigenlijk alleen betreden als je hindu bent, maar ze wilden graag dat we er ook bij waren en zo werden wij naar binnen geloodst en zelfs binnen de gewoonlijke 'dranghekken' geplaatst! Zo'n bijzondere sfeer!
En dit alles op z'n indiaas, dus niks stil tijdens de ceremonie en een telefoontje met de bruid op weg van het ene altaar naar het andere kan best even tussendoor.
Geweldig!
Eten is ook een erg belangrijk ding en dus ook veel, veel, veeeeeel.
Op zondag was de receptie, dus: nieuwe sari!
Eerst ontbijt en aankleden bij Marie, maar op z'n indiaas krijgen gasten dus een groot ontbijt.
Toen weer de heerlijke verkleedpartij en op naar de bruiloft. Hoe indiaas, in een sari en met z#n 7en in de riksha!
De receptie was foto's foto's foto's met alle gasten en cadeau's op een podium voor het bruidspaar en verder een enorme hal waar iedereen doorschuivend weer veeeel eten opgeschept kreeg.
Echt bijzonder om dit allemaal mee te maken!
Verder deze dagen de 'gebruikelijke' dingen, nog een heerlijke diner bij Marie (die nu al 2 dagen aan het huilen is omdat ik vanavond(!!) vertrek en Max volgende week), jammergenoeg 9 uur op het politiebureau voor de tas inclusief paspoort van Serena (wat een frustratie, net een slechte film, als in Pondicherry maar nog erger het lijkt wel of ze je niet WILLEN begrijpen. En 2 blanke meiden op je politiebureau is nogal wat dus als het bijna klaar is durven ze ook nog te vragen of je even hallo wilt zeggen tegen een of andere belangrijke politieagent en op het moment dat ze weer eens zeggen 'wait wait' durven ze met een grijns naar een ander te zeggen 'we are friends, we are friend' NOOO!!), hiermee wel de lokale en nationale krant gehaald (jaja, na de indiase en srilankaanse tv nu ook de krant) en lekker genoten en proberen te realiseren dat dit m'n laatste dagen zijn.
En na gesprekken van verschillende volunteers met verschillende zusters is de stok verdwenen bij iig de kindergarden!!
Mijn hoofd is vol van alles wat is, gaat afsluiten en komen gaat.
Ik ga nog even de geuren en kleuren hier opsnuiven en op de thee bij Marie en dan..
Tata Anbu Illam!
Tot contacts lieve mensen!!!
Veel liefs, fien
Anbu Illam 3
Alweer even geleden, maar kwam niet toe aan een blog en dat internet hier is niet toppie dus vandaar!
De time flieeeeeeeeeeeeeeeeees, oh mijn god eind volgende week vertrek ik al uit Salem, weg van Anbu Illam en de mensen en de kids!! Zo gek. Dan ga ik een week naar Goa, de beachweek en 15 maart vertrek ik al naar Bali..! Who. Leuk, maar aan de andere kant ook eigenlijk niet leuk...
En het totale besef van dat ik hier ben is er nog niet eens! Het voelt als gister dat ik hier aankwam. Oieoie..
Anbu Illam is nu erg 'vertrouwd', als je na het weekend terug komt van een trip is het echt thuiskomen en iedereen weer zien. Dat is wel heel erg fijn .
Elke ochtend (jaajaa) fitness op het dak van ons gebouw met Serena! Lekker en redelijk vroeg, maar pff het is hier nu zo warm aan het worden!! Maar de palmbomen, blauwe lucht en alle indiase geluiden maken een hoop goed.
's Ochtends nog steeds de kindergarden: ochtendgymnastiek! En blijkt steeds meer dat de teachers/zusters alles wel goed vinden dus inmiddels heb ik met Elena ze de hoofd/schouders/knie&teen, hokipoki, stoelendans en bodyparts aangeleerd. Erg leuk!
Maar die kinderen kunnen vervelend zijn! Pff.
Het is namelijk zo dat slaan hier heel gewoon is. Eerst viel het allemaal niet zo op ofzo, was het niet zo 'heel erg'.
Maar vorige week is er een incident geweest bij de orphange waarbij een jongetje zo hard is geslagen door de zuster dat hij een wond op z'n hood had, een jongetje va 6!!
Verschrikkelijk, niet te bevatten. Ik kan dat echt niet begrijpen. Dit is ook wel een erg extreem geval, maar dat maakt het niet minder erg natuurlijk.
In de klas word dus ook geslagen, of nouja meer getikt (niet dat dat veel minder erg is, maar er zijn gelukkig (!!!) niet dit soort incidenten) en na dit incident valt dat steeds meer op.
Ik, en ook de rest zit er best wel mee maar kunnen eigenlijk amper wat doen.
Gister tijdje over gehad met de jongste zuster, dan zie je ook wel hoe erg er een hierarchie of bijna ondrukking is in the cluny. Zij heeft eigenlijk niks in te brengen.
Maar ze vertelde over dat zelfs de ouders van de kindergarden zeggen 'Je moet m'n kind slaan, anders luisteren ze niet'. WAT?! Verteld over Nederland en onze gebruiken enzovoort. Niet te begrijpen, dat kinderen in Nederland luisteren zonder slaan..
Zo gek, zo frustrerend!!! Maar het zit hier zo in de cultuur en iedereen is eraan gewend, de kinderen kijken vaak amper op van een corrigerende tik met stok.
De minder leuke kant van India...
's Middags me de disabled kids is ook altijd leuk! Niet echt een hoofdtaak ofzo, dus blijft een beetje zoeken.. maar ook wel lekker een beetje tussen alles door. Engels lezen met Marie, voorlezen aan Gobal, kijken (en vandaag zelfs zingen met een meisje onder haar oefeningen) bij de fysiotherapie. Om 3 uur een 'snack' en dan tot 4 uur spelen en met de schoolbus!
Verder nog steeds veel wandelingetjes door het dorp en ze beginnen me nu echt te herkennen, ik heb inmiddels al wat lekkers mogen proeven van een kokende vrouw en vorige week hoorde ik opeens mijn naam roepen (of nouja, iets met indiaas accent wat erop leek ;)) door een paar kids uit het dorp. Blijkbaar begrijpen ze dus toch ongeveer wat ze vragen!
Zo leuk.
Vorig weekend met 3 andere meiden naar Pondicherry geweest, vroeg een Franse kolonie en dat zie je ook weer erg goed terug, sfeer!
En daar.. Ayurvedic massage! Ayurvedic is een homeopatische manier van genezen die veel in india wordt gebruikt en waar massage een onderdeel van is.
Dat was even wennen, half in je naakie en met heel veel olie maar hij was ook erg relax!
De stad bekeken en lekker gegeten, maar opeens kwamen we erachter aan het einde van een lunch dat Sabrina's portemonnee weg was! SHIT!
Dit zorgde voor een bezoekje aan de Indiase politie, een attractie op zich..! PFF!
Er blijken 5 politiekantoren te zijn in de stad en bij de eerste sprak niemand een woord Engels en hadden ze natuurlijk niet zo heel veel zin in ons dus na een kwartier kwamen we erachter dat we voor aangifte bij een andere 20 minuten verderop moesten zijn..
Finally daar eerst bij de 'ontvangst'-politieagent. Dit was in een kamertje, een dikke man achter het bureau met een groot boek ervoor en aan de andere kant van het kleine kamertje een loden deur met spijlen waarachter 3 mannen met allemaal een baard, alleen een broek en handboeien geketend aan de deur zaten. Een erg bijzonder gezicht, helemaal aangezien 1 van de mannen de handboeien van de andere leek proberen te openen..
Allemaal mannen erbij, natuurlijk amper Engels en heel langzaam, want zoals de verhalen ook rondgaan werken indiase politieagenten alleen als ze er zin in hebben.. en dat bleek deels waar. Dus na een kwartier hadden we eindelijk iemand die ons kon helpen (niet dat er meer mensen waren die wat nodig hadden, dat is Indiase timing..). Deze sprak gelukkig wel Engels!
Gedoe oa over het woord verloren of gestolen, geduld, heel precies zijn in de verklaring, politieagenten die Sabrina ongeveer een verhaal proberen aan te praten, uiteindelijk uittypen en leek het allemaal te kloppen, maar dat was anderhalf uur later.
Dit gebeurde allemaal in een kamertje verder achter in het gebouw; alle muren met scheven stellingen, vol met ongeordende papieren, 4 bureau's vol met stapels papier, een computer tussendoor, dozen met 'files 2004'/files '2007', spinnenwebben tussen de dozen, 8 machinegeweren aan de deur, 3 agenten, nog wat pottenkijkers en een jongetje tussendoor die chai komt brengen. Wat weer een belevenis.
Verder erg leuk weekend en na vrijdagavond om 10 uur aangekomen te zijn en desperate te zijn voor een hotel en alles vol bleek te zijn opeens een superhotel gevonden. Wel allemaal op de grond, maar superschoon, supermooie binnenplaats met hangstoelen en een superlieve familie die in hun enorme huis de kamers had omgebouwd voor een 'hotel'. Heerlijk, even in een soort familie. 's Ochtends ontbijt met z'n allen om een grote tafel en een dikke moeke die maar bleef komen met dosa's, idly's, appams en chai!
Dit weekend ben ik met Max naar Ooty geweest. Geweldig!!
Ooty is een hillstation op 2250 meter hoogte en dat betekende dus: lange broek, sokken, dichte schoenen(en dus blaren ivm 2 maanden op slippers) en 's nachts 6 (!!! tja, je bent een koukleum of je bent het niet..) dekens.
Een trekking gedaan, whauwh!! Door bergen, heeeel veel theeplantages, kleine dorpjes, schapenherders, eucalyptusbomen en op het eind een berg beklommen en prachtig uitzicht!!!
Echt supermooi. Maar overdag viel het wel mee met de kou en stond er een verkoelend windje, dus ook enorm verbrand. Maar dat was het waard.
Verder Ooty bekeken, de botanical garden (die veel te groot en veel te stijl was, dus dat zelfs army-boy Max het nog eerder opgaf dan ik ;)), overal chocolade-shops (een van de weinige plekken in zuid-India waar het niet meteen smelt) en zondag weer terug naar Anbu Illam.
De bustrip trouwens geweldig, door de bergen met een lokale bus. 20 km per uur en dan gewoon blijven inhalen, even gaspedaal in naar 30 km/u en voorbij die ander krakkemikkige bus. Geweldig ;) Maar wat een uitzicht, aapjes op de weg, smalle weggetjes, watervallen, theeplantages, kleine dorpjes. Jammer genoeg ook de eeuwige pijnlijke kont na een uur en het is niet ongebruikelijk als een een vrouw naast je zit die met de pailetten van haar sari tegen je aan schuurt of een ander die op je schouder ligt te slapen.
Ook heb ik vorige week met Elena het postkantoor bezocht. Ze wilde spullen naar huis sturen, maar alleen een box bleek al erg moeilijk voor ze.. En dat kon alleen maar tussen 6 en 8. Patience is hier echt het sleutelwoord! Om 6 naar de werkvloer van het postkantoor gebracht. En natuurlijk zoals altijd 'come, take a seat, sit yes'
Uiteindelijk konden ze het pakje maken, doos erbij bijna nog opgelicht (tape is extra money) Ja daaaagh. En toen de spullen in de box, maar aangezien we natuurlijk een legio mensen verzameld hadden om ons heen achter in het postkantoor werd alles wat erin werd gestopt bekritiseerd. HEh, waarom wil je DIT naar huis sturen? Wat hebben ze nou aan DIT in duitsland?
In India lijkt het woord privacy niet te bestaan.
Verder gister op zoek naar curd beland in een cadeauwinkel, druiven gekocht van een man die snel wakker werd gemaakt voor z'n vrouw en met een stem die verraade dat hij ongeveer 7 flessen wodka naar binnen had gewerkt en wat ik echt genieten vind om naar te kijken zijn de chai-kraampjes (indiase thee, warme melk en veeeel suiker) en eet-standjes langs de weg.
Indiaas mannetje die van een meter hoogte van de ene in de andere beker giet, thee met een zeefje, dan samen met de thee en 3 scheppen suiker nog eens omgegooid in wat bekers.
Of de mannen die chapatti's, parotha's en kip staan te bakken op platen met daaronder wat hout en vlammen nadat ze enorm professioneel deeg staan te kneden.
Als je het zo weer neerschrijft lijken het bijna nog meer belevenissen!
Wat heb ik het toch goed getroffen eigenlijk!!!! Tuurlijk blijf ik soms dipjes houden, maar dat is waarschijnlijk onvermijdelijk met al die indrukken en sowieso.
Alle reacties blijven dan, maar ook op niet dipdagen, heerlijk!!!!!!
Lieve mensen, tot contacts!
Veel liefs en een kus!
De kerala-trip!
Hoi!
Wat een trip langs de kust van Kerala! Supermooi!
We vertrokken dus hier om 10 uur 's avonds om om 4 uur 's nachts aan de rand van
Eurnakulam uit te stappen.. Hmm, nog 10 km naar hotel/haven voor boot naar: op z'n indiaas met z'n 6en in de riksha!
Toen maar in de haven staan wachten, want de mensen in het hotel hadden nog niet echt zin in ons bleek toen we daar aanklopten en er een man in de receptie lag te slapen. Naar de haven, daar nog half geslapen en de vissers de vis en visnetten uit het water zien halen.
Om 7 uur bij het hotel, nog even uurtje geslapen en toen op naar Kochi, 10 minuten met de boot.
Kochi is een kolonie geweest van oa Portugal en dat zie je echt, een mix van 'het zuiden' en india, kleine straatjes, zuidfranse/portugese huisjes, maar wel koeien en veel afval en wasgoed!
Erg leuke stad, rondgelopen, paleizen bekeken, de chinese vissersnetten en gekletst met lokale vissers die net alle vis aan het uitzoeken waren en visnetten stonden te rijgen. Erg mooi gezicht! Dat vis uitzoeken doen ze hier gewoon op de grond waarna ze het in plasticzakjes doen, how needs hygiene?!
Echt een superleuke sfeer!
Eerst zonsondergang in de zee en toen na diner snel naar bed!
De volgende ochtend om 7 uur uitchecken en in de bus naar Alleppey. Hier kan je op de 'backwaters' komen. Enorm rivierstelsel.
We hadden een toeristische trip van 8 uur tussen Allepey en Kollam in gedachten maar na de boot gezien te hebben begonnen we wat te twijfelen. We hadden al prachtige verhalen gehoord over 'houseboats' en de 'vvv' raadde ons die ook aan. Dat betekent een bamboe-boot, met 2 slaapkamertjes en 2 badkamertjes, een dek, een kapitein, een kok, lunch, diner, slapen en ontbijt en natuurlijk de 'chai' (indiase thee; melk, sterke thee en veel suiker!)
Na wat overleg, oke oke, het is voor hier duur (jaja, 20 euro pp!) maar klinkt geweldig!!
En whauwh, geweldig!!! Zo mooi de backwaters: water, palmbomen, bananenbomen, ouderwetse vissersbootjes en vissersmanieren, huisjes langs de kant, koeien in het water, wassen in het water, zonopgang en ondergang, groen groen groen, gezelligheid en natuurlijk geweldig slapen op die boot en gewoon een lunch tussen al dit moois!
's avonds de boot aangelegt en een wandelingetjes gemaakt door een soort dorpjes langs het water; familie's aan het koken met hun 'huiseagle' op hun schuurtje, nieuwe houseboats in de maak (zonder spijkers!) en toen we terug wilden lopen was onze gids opeens weg. ARG, lekker indiaas! Wij rondlopen, zoeken, herkennen niks natuurlijk, een heerlijke indier die ons wil helpen en wijst naar rechts; wij lopen 10 m en bedenken dat dit echt niet klopt dus lopen we terug. Dezelfde man staat er nog en wijst nu met een totaal blanco gezicht naar de andere kant alsof hij ons nooit eerder heeft gezien. Goh, bedankt..
De volgende dag in Kollam zijn we gesplitst; Max en Serena naar Kovalam, strand! En Sabrina, Elena, Pushpa en ik naar Kanyakumari.
Het zuidelijkste puntje van India waar 3 wateren elkaar ontmoeten.
Weer een geweldige sfeer, in bepaalde heel erg toeristisch jammergenoeg, maar de 'echte' straatjes en de vissers en alle gekleurde visserbootjes maakten veel goed.
En dat gelde ook voor de veelbesproken en geadviseerde zonsopkomst!! Om 5 uur 's ochtends stonden wij naast ons bed, chai en op naar de rotsen. Wij waren wel erg vroeg maar hadden dus geweldige plekken, steeds een beetje lichter en steeds meer mensen en toen eindelijk de zon; whauwh! Zo bijzonder met al die mensen en prachtig uit de zee opkomende zon.
Daarna kwamen alle vissers met hun vis aan de wal; geweldig, overal vis, alle (maar dan ook alle )soorten en maten, gegil, verkoop, gehak, ingewanden, moten vis, hele vis!
Toen op naar Trivandrum waar we die middag Serena en Max weer zouden ontmoeten.
Trivandrum nog een beetje gezien, weer zo'n heerlijke vis/fruit/groenten-markt, chaos en kleuren: heerlijk. Een prachtig houten paleis enzovoort.
Gegeten met z'n allen en toen maar op zoek naar vermaak, want onze sleeper-train vertrok om 3.45am...
Dus: op naar een bar. En zoals we al gewaarschuwd waren: vrouwen in een bar is heeeeeel bijzonder. Dus blikken, blikken, gegrijns en de eerste bar die we tegen kwamen zag er zelfs wel heel duister uit maar uiteindelijk een prachtige rooftop-bar gevonden.
Jammer genoeg sluiten deze om ongeveer half 12.. whoehoe, wat een nachtleven?!
Er was nog wel een alternatief 'the purple lounge', onder deze bar. Maar na een blik waren we genezen en besloten we maar op het station te wachten..
Daar ook alleen maar mannen op dit tijdstip en toen Sabrina en ik even 300 m naar het busstation waren gelopen voor wat eten en daar een politieagent die we al hadden gezien op het busstation tegenkwamen werd ons ook meteen geadviseerd om weer terug te gaan.. Ik voelde me niet echt onveilig (we zijn beide ongeveer de dubbele lengte van de mannen die daar waren), maarja toch maar weer terug.
Toen de sleepertrain, de eerste gedachte is oh my god: 3 hoog bedjes, de onderste kan ook als bank gebruikt worden en de tweede kan je inklappen als rugleuning.
Maar eigenlijk was het redelijk comfortabel, weer niet veel geslapen natuurlijk, maar ik kan niet 12 uur in m'n bed blijven liggen en helemaal niet als om 7 uur het licht is en je ge-wel-dig uitzicht hebt aangezien je hier in india gewoon lekker in de deuropening kan zitten tijdens de treinreis!
Verschillende stops met tientallen mannetjes met eten en drinken. En dan door en langs de trein geren met 'chai-chai-chai', 'coffee-coffee-coffee', 'grapes-grapes-grapes', 'sweets-sweets-sweets', 'curry-curry-curry' en dat geroep dus allemaal lekker door elkaar.
Om het even goed te maken Coen
We hadden het er nog over dat er zo weinig kakkerlakken waren, zo fijn. Nou, na deze trip heb ik er genoeg gezien: bijvoorbeeld in de slaapkamer op de boot(!!) net voordat we wilden gaan slapen en puspha zelfs op een matrasje op de grond moest slapen. IIEEEH, dat vond 'de staff' natuurlijk erg grappig.. of op de rugleuning van de bank voor me in de bus en dan zo'n fijne bus waarbij ik met m'n knieen tegen de rugleuning zit! IEEEH
Ook gezwommen in de backwaters, en zo fijn dat ik niet wist dat: er enorme enorme ('echte tekenfilm'-)kwallen ook in de backwaters zwemmen. OHGOD!!! Maar die zag ik gelukkig nadat ik uit het water was!
Zondag weer terug gekomen in Salem en aardig moe na al dat nachtelijke reizen en sunrises, maar zeker waard!
De afgelopen dag dus weer op Anbu Illam, leuk!
Ochtenden weer bij kleintjes, gister alleen en vandaag met Elena. Je komt steeds meer in en ik merk steeds meer dat de lerares en 2 zusters vaak niet zoveel zin hebben of het allemaal wel best vinden. Dus: inmiddels kunnen ze hoofd-schouders-knie&teen en ben ik vandaag begonnen met de hokipoki, geweldig! En daarmee ook een deel van de bodyparts, leuk dat je ziet dat ze echt dingen van vorige week onthouden. 'Head head head' 'shoulder shoulder shoulder!!
En 's middags help ik nu meestal een jongetje die langzaam leert(dus eigenlijk niet echt disabled zoals de meeste kids, maar op z'n eigen school komt hij niet mee), het vertrouwen komt langzaam want hij was vorige week bijna in tranen toen ik Engels tegen hem sprak en hij het niet begreep. Maar nu engelse woordjes; spellen, schrijven, en wat rekenen en hij leeft in het weeshuis dus gister de halve dag tikkertje met hem gespeeld!
Dat is ook gezellig 's avonds, nog even langs de weeshuis-kids; spelletjes of kletsen met de oudere meiden.
Pff, heb weeer het gevoel dat ik allemaal dingen ben vergeten.. Nouja, zoveel!
Heeeeerlijk weer die reacties lieve mensen:)
Ik ga probren wat foto's erop te zetten!
Veel liefs en een zweterige kus! (het wordt hier iedere dag warmer!)
De eeeeuwige aandacht begint soms trouwens wel wat vervelend te worden, ik ben geen hond!! 'Hello! Hello! Hello! Madame', 'photo?' 'Hello, how are you' NEGEER!
Elena en ik besloten in Kanyakumari om het gewoon eens terug te doen, keken te nog raarder natuurlijk! En toen we het echt zat waren en 'tata tata tata (doei in Tamil) gingen gillen en ze nog niet snapten dat het de bedoeling was dat ZIJ wegging zijn we zelf er maar vandoor gegaan..;)
In het dorp beginnen ze trouwens wel aan me te wennen en me te herkennen, dat is dan weer leuk. Maar de blikken blijven zeker.
De rijst begint trouwens nog niet echt te vervelen, maar de opgestuurde kaas uit Belgie die Serena ontving was wel ERG lekker.
Anbu Illam 2
Wannakom!!
Zo gek, spreek ik net gezellig met Job en Lies op skype. Zitten zij aan de lunch, in de kou en gaan vanavond naar FC Groningen! Zo gek, maar als je dan achter Skype zit ben ik even helemaal weg uit India. Soms ook wel eventjes lekker.
Echt m'n draai gevonden nu hier.
Zo fijn!
M'n plannen over switchen enzo heb ik goed en lang overwogen maar besloten toch hier te blijven. Ik moest denk ik vooral erg inkomen en alles leren kennen. (De tijd geven, moeilijk)
Maar merk nu echt dat als je er langer bent, meer mensen leert kennen, meer dingen ziet en ook na gesprekjes met andere vrijwilligers en m'n mama zie dat ik het misschien anders moet bekijken.
Niet dat ik alles om moet gooien en mijn verwachting weg moet doen, maar een beetje beter inpassen. Aandacht is bijvoorbeld, zie ik nu meer, zo belangrijk voor een groot deel van deze kinderen! Dat is echt mooi om te zien en ook dat je echt een band opbouwt met mensen/de groep.
Dit weekend zijn er 4 nieuwe vrijwilligers gekomen, erg gezellig dus!
Zijn nu met 5 meiden en een jongen! Leuk, meer delen. En de jongen is al een paar maanden, net als Serena, het meisje waarmee ik afgelopen week was, op Anbu Illam en weet dus ook veel.
De drie meiden zijn nieuw. Erg leuk zo en iedereen is in voor aktie en heeft nu een beetje hetzelfde als ik in het begin: moeilijk opstarten. Maar volgens mij komt het goed!
Ochtendgymnastiek met de kleintjes regel ik, dan vaak schrijven of zingen en 's middags zorg ik dat ik bij de disabled kids ben. Voel ik me stuk nuttiger dan wat spelen met de kleintjes, wat soms ook wel leuk is natuurlijk maar dat gebeurd 's ochtends ook wel tussendoor aangezien het soms echt nogal ongeregeld is!
's Middags nu engels spellen en woorden en voorwerpen combineren met wat kids, helpen met de thee, rolstoelen verplaatsen, gewoon kietelen, een bal overgooien of bij Global (de jongen die alleen kan liggen of in z'n rolstoel zitten) kletsen/z'n nieuwe horloge checken en om de vijf minuten: hoe laat is het nu, helpen en afleiden bij de fysiotherapeut : en wat veel lachende gezichtjes blijken er dan te zijn!
Ook met de mensen die daar werken en sommige ook leven leuk en leuk om 'echte india' te zien/mee te maken bij hun. Toch ook nog steeds wel erg heftig soms.
En.. de fysiotherpeut gaat volgende maand trouwen en : WIJ ZIJN UITGENODIGT!!!!
Zo leuk, dus er moeten sari's geshopt worden en ik ben heel benieuwd naar alle rituelen!
En de grap 'oh but you will need 2 sari's with your length' is al gemaakt, haha!
Dit weekend, alleen (wat ik eerst wel een beetje erg spannend vond) naar Madurai geweest!
We waren afgelopen week nog met z'n 2en en Serena was nog een beetje ziek, dus ik kon kiezen: ook op Anbu Illam blijven of alleen. Dus (iets luxere, voor safe) bus geboekt en maar gegaan.
Gelukkig in de bus naar Madurai al een aardige 'westerse' indier gesproken die me naar m'n hotel heeft kunnen wijzen. Erg fijn, want de bus stopte natuurlijk weer ergens anders dan mij verteld was en ik had er denk ik erg lang over gedaan anders, het bleek 2 minuten te zijn en ik dacht dat ik minstens de bus moest nemen, haha.
Het hotel.. tja!!! Oh god, het was dan ook maar 200 rs (65 rs = 1 euro) en gelukkig een nieuw laken enzo (gezien terwijl dat kleine indiase mannetje het opmakaakte), maar de vlekken op de muren, de bruine wasbak en de drol in de wc waren niet erg fijn.. IEH!! Verder was het een soort 'cel' van 3,5 bij 3,5 zonder sfeer en met veel rumoer, maar tv dus gelukkig wat vertrouwd geluid van bijvoorbeeld 'ugly betty' op de engelse zender, dus die stond ook maar 's nachts aan ;)
Gelukkig echt alleen maar geslapen en veel op uitgeweest! Toch vroeg wakker met al dat lawaai.
Geweldg, ontbeten in rooftoprestaurant met uitzicht op de grootste tempel van India!
De tempel bekeken, er was een festival dus enorme happening en drukte, weer een heerlijke mensenmassa bij een kleur en geurvolle groentemarkt en Madurai is vol met kleermakers. Zo was er ook een in tempelstijl-hal vol met stoffen/decoraties/kleding-modellen/verkopers en mannetjes achter naaimachines. Wat een kleuren, wat een sfeer ben wel 10x de hele hal door geweest.
En ik kon het natuurlijk niet laten wat te laten maken!!! Kies je kleur, stof, decoraties, zeg wat voor model je in je hoofd het en 2 uur laten heb je het in je handen. Walhalla!!!
Echt een leuke en sfeervolle stad! En het alleen zijn beviel me eigenlijk ook wel goed, voor een weekendje echt je eigen plan kunnen trekken.Was ook wel weer genoeg hoor en dan ook wel lekker om 'thuis' te komen en dan met 6 vrijwilligers te zijn! En aangezien er niet zoveel toeristen zijn kwam ik in de tempel aan de praat met andere 'lange en blonde', die ook Nederlands bleek en daar heb ik dus leuk de ochtend mee doorgebracht! Erg gezellig, was net 3 dagen in India en gaat alleen door India reizen.
Morgen en overmorgen is er het hindu-festival, het festival dat zorgt dat wij al 2 weken lang om 5 uur werden van de keiharde indiase muziek. Maar dus zijn wij vrij en hebben we vrijdag ook vrij gevraagd en een trip gepland voor 5 dgaen met z'n 6en! Vannacht de bus in en om 4 uur 'sochtends (tja, je moet er wat voor over hebben denk ik.. haha) arriveren we in Kochi waar we starten! Maar daar later meer over!
Ik moet nu snel gaan, weer het gevoel dat ik vanalles vergeten ben maar dat komt vast later.
Snel naar huis, eten, douchen en de bus in!!
Veel liefs en nogmaals zo fijn alle berichtjes!! Probeer wat te beantwoorden, maar ook volgende keer als ik hopelijk wat meer tijd heb.
Dikke kus, fien!
Anbu Illam, Salem
Wannakom!
Alweer even geleden! Er is hier internet,maar wel eerst een wandeling en bus en dusdik een half uur afstand, vandaar!
Vorige week zondag aangekomen.
Salem is een heel ander soort stad dan Mysore. Veel industrieler en veel minder sfeer, dat merk je echt meteen. En.. nog meer afval lijkt het wel! Dat word bij ons als een probleem gezien maar als je dit ziet!!
Ik zit in een soort buitenwijk van Salem, leuk 'echt' India!
Zondag aangekomen en toen was het als ik eerlijk ben echt even 'OH GOD'.
De vrijwilligerskamer was een zoooooi, stof ooooveral, de wc die je doorspoelt met een emmer water en de douche is een kraantje op knie hoogte dus door je knieen en emmertjes over je heengooien. Dat was.. even wennen! Maar na een lichte schoonmaak en een dag later was ik er wel aan gewend.
Verder hebben we een soort van eigen verdieping, en eigen wc en 'douche' en.. een soort dakterras voor onze deur. Nice!
Er waren 2 andere vrijwilligers, maar die bleken allebei te vertrekken aan het einde van de week. Jammer! Dit weekend kwam er gelukkig een meisje,Serena,die er al 2 maand zit maar voor 2 week in Delhi was geweest en volgend weekend komen er 2 duitse meiden. Gelukkig.
Maandag begonnen.
Er is een kleuterklas met ongeveer 25 kindjes tussen 2,5 en 4. Wat een schatjes!!
En er is een klas voor gehandicapte kinderen; polio, syndroom van down, vanalles. Ongeveer 20 kinderen tussen de 3 en 25 jaar.
Ook is er een weeshuis, hier doen wij opzich niet zo heel veel mee. De meeste zijn naar school overdag, er zijn een paar die naar school gaan in de gehandicapte-klas.
's Avonds zijn ze er natuurlijk wel en na het eten is het leuk om daar even te kijken. Mee te spelen of, zoals gister gewoon zitten bij het eten.
En ALLE kinderen noemen elke vrijwilliger 'aunti' en aangezien ik afgezien van de andere vrijwilligers geen andere blanke nog in en rond Salem heb gezien vallen we hier nog meer op en wordt die term vaaaaaaaaaak gebruikt.
Overdag helpen we met de klassen, die beginnen tussen half 10 en 10.
De kleintjes doen 's ochtends 'ochtendgymnastiek', mix van yoga/maccarena en rekken en strekken. Serena helpt vooral bij de gehandicapte kinderen, dus ik heb gister alleen de ochtendgymnastiek gedaan, niet helemaal soepel (lekker, vergeet je een stap in de macerena, jongetje met grote ogen :'aunti, aunti!!' Oeps!) Maar wel erg leuk.
Daarna is er thee en daarna alfabet, cijfers in engels of in de lokale taal 'tamil'. Hierbij helpen en op krijtbordjes oefenen. Daarna alle kindjes op een rij en eten.
Dan gaan ze slapen tussen 12 en 2 uur/half 3 en 's middags is het vooral (mee)spelen.
De gehandicapte kinderen hebben 's ochtends, zover dat kan, yoga. Hierbij kunnen we ook helpen, maar aangezien er maar 2 vrijwilligers zijn hebben we ons nu even verdeeld.
Daarna hebben ze omstebeurten fysiotherapie en wat lezen/schrijven/spelletjes, beetje naar niveau enzo.
De fysiotherapie is best heftig, gistermiddag bijgezeten terwijl 2 jongetjes met polio aan de beurt waren. De spieren en botten verkrampen, dus bij een jongetje knie altijd krom maar de fysiotherpeut drukt en drukt zodat dat minde wordt (of op de lange termijn iig niet erger). Wat een tranen! Zo zielig.
Over algemeen help ik 's ochtends bij kleintjes en 's middags is er eigenlijk niet zo heel veel te doen, dat vind ik wel erg jammer. Het is leuk om rond te kijken bij de gehandicapte kinderen en hier en daar een beetje te helpen, dat zeker!! Spelen, luisteren vaak genoeg.
Maar had meer taken verwacht, iets kunnen betekenen denk ik.
Om 4 uur gaat de schoolbus die de kinderen weer naar huis brengt endan kunnen wij mooi meerijden naar de bushalte om de bus naar Salem te nemen in plaats van een 20 minuten wandeling, wat een service!
Om 8 uur avondeten, soms even naar het weeshuis en dan douchen en naar bed, vroeg maar meestal behoorlijk moe en.. er is hier een hindu festival aan de gang waardoor vooral ' ochtends vroeg (en dan bedoel ik 5 uur beginnen) en 's avonds (tussen 7 en 10) keiharde indiaase muziek wordt gespeeld. En laat er nou net op 50 meter afstand een tempel staan!
Eerst leuk, wat muziek.. maar na een paar dagen!!!
Het is hier nu trouwens rond de 30 graden overdag en 's nachts rond de 18. Heerlijk dus! Maar.. voor de indiers het koude seizoen en dus loopt iedereen hier 's avonds rond met.. jawel: Mutsen! Erg bijzonder gezicht!
Anbu illam wordt beheerd door nonnen en er leven dus 7 nonnen hier.
Eentje is 'mama weeshuis' en vorige week vroeg ze of ik met Audrie haar wilde helpen met haar (jaja) laptop en scanner. Zo kon ze contact houden met donateurs over de hele wereld, oud-vrijwilligers bijvoorbeeld. Geweldig, een non achter de laptop! En alle stappen opschrijven in haar boekje.
Ook vertelde ze wat verhalen over de kinderen. Verschikkelijk. Een moeder die langzaam doodbloed, een moeder die brandende kerosine over zichzelf heen heeft gegooid en de vader die haar wilde redden maar uiteindelijk hebben ze het allebei niet gered en ga zo maar door.
Gisteravond zat ik bij het weeshuis en werden alle taken en badtijden verdeeld, wanneer ze moesten studeren enzovoort. Ze is gewoon hun 'mama'!
En dan toch die lachende gezichtjes en alles, hoe goed hebben wij het wel niet?!??!!!
Wat een geweldig werk doet zij en de rest ook! Zij regeld bijvoorbeeld alle sin het weeshuis, andere nonnen geven les bij de kleintjes of de gehandicapten enzovoort.
Wonen ook 2 broertjes, 10 en 14 met hun moeder. De oudste kan niet meer staan, alleen liggen en in zn rolstoel zitten en hij zal binnen 2 jaar overlijden en zijn broertje zal waarschijnlijk hetzeflde krijgen. Wat het precies is weten ze niet, maar er valt niks te doen.
Maar zo intelligent en echt een schatje!
Hun vader slaat hun moeder en nam elke keer al haar geld af, ook het extra geld van de overheid voor haar gehandicapte zoons. Verschikkelijk!
Nou wonen ze daar, de jongens gaan hier naar de school en de moeder helpt met eigenlijk alles wat ze kan.
Zo gek, ik kom kijken maar dit is hun leven!
Verder was ik nogal ziek, vorige week donderdag hele dag in bed en m'n maag kan alle geuren nog steeds niet helemaal aan. Pff, en die zijn er veel hier ;) Maar gelukkig een stuk beter en gaat vast over...
Toch dit weekend afgesproken met 2 meiden van de cultuurweek, gezellig weekend in Bangalore rondgekeken!
En.. het is vandaag Republic Day!
Overal vlaggetjes en vanochtend het hijsen van de vlag, zingende kinderen engebeden.
Mijn programma is dat ik hier 7 week blijf,nu dus nog 6.
Aangezien er ook veel tijd is dat er eigenlijk niet zoveel is te doen voel, en helemaal in het begin, ik me soms een beetje zinloos. In de loop van de dagen kwam ik natuurlijk veel meer te weten en vind je meer taken of meer dingen om aan deel te nemen. Dat was heel erg fijn, want eerst zag ik het even niet zitten moet ik zeggen.
Nu vind ik het erg leuk, leuke mensen, interesantte mensen en verhalen en dingen. Maar ik weet niet of ik hier 7 weken kan blijven, of weet eigenlijk wel zeker van niet.
Ik denk erover nog 4 weken te blijven (dus 5 ipv 7 in totaal) en m'n vrijwilligerswerk op te splitsen in 2 plekken, maar hoe en wat daar ben ik nog mee bezig.
Ik zou iets willen waar, het klinkt nogal sociaalwenselijk als je het zo typt.., maar waar ik me nuttiger kan maken. Ik vind het erg leuk en leuk om hier nog een maand te zitten, maar ik zou het erg fijn vinden om het op te splitsen.
En aangezien ik, zoals de meeste weten, niet goed ben in niets doen heb ik al de nodige wandelingetjes door het 'dorpje'/omliggende straten gemaakt.
En de steden enzo, dat was al indrukwekkend maar je merkt toch dat je hier echt lokaler zit. Zoals ik al zei zijn wij de enige blanke en als ik daar dus loop heb ik alle kinderen aan het zwaaien, om de 2 minuten de vraag 'what's your name?' of 'who are you?'. Soms leuk, klein gesprekje, soms is het wat vervelend de hele tijd aandacht.
Zo liepen er 3 meisjes, allemaal keurig in uniform trouwens, terug van school. Zegt eentje 'hello, how are you?', dus ik zeg 'I'm fine, and you?' Kijkt ze me aan met ogen van 'heh?!'. Zegt het andere meisjes 'Sorry, that's the only sentence she knows' haha!
En nog een ding, ik ben zo opvallend dat zelfs alle honden beginnen te blaffen als ik langskom!! En achter me aankomen, deels. Gelukkig zijn er ook aardige indiers die met een steen of een stok ze wegjagen, pfieuw!
Volgens mij heb ik nog lang niet alles verteld, maar het is ook zoveel!
Bedankt weer voor alle berichtjes, heerlijk heerlijk vertrouwd:) Even thuis, hier achter de computer!
En wat een gek idee dat jullie nog steeds in de kou zitten!
Tot schrijfs,
Veel liefs fien
Einde cultuurweek!
Alweer het einde van de 'cultuurweek' en alweer 2 weken geleden dat ik in het vliegtuig zat!!!
Deze week nog vanalles gezien:
Een PRACHTIGE boedhistische tempel, de Golden Temple. Hier wonen 5000 tibetaanse monniken en staan 2 tempels. Zo mooi echt adembenemend enorme 8 meter hoge boedha's van goud en overal kleuren. Prachtig!
Ook een Junism-temple bezoch, deze lag op 1000 stijle treden hoog op een berg en op de berg tegenover lag er nog een 500 treden hoog. En dat allemaal op je blote voeten, want het is een tempel.
Blaren en wat een spierpijn in m'n onderbenen, nu 2 dagen later!
Maar oa prachtig uitzicht.
En aangezien er hier 'meerdere' zijn ook nog een hindoeistische tempel.
Die gister, wat echt een perfecte timing was want gister was er een zonsverduistering die vooral in Zuid-India en het best nog zuider dan ik zit te zien was.
Voor de hindoe's is dat iets 'slechts' en dus eten ze niet tijdens de verduistering en willen ze zich wassen in de heilige rivieren.
Dat gebeurde ook bij de tempel waar wij waren, op 100 meter afstand was een rivier en daar was half India (zo leek het in ieder geval ;)) naartoe gekomen om zich te wassen, te bidden en rituelen uit te voeren. Wat een drukte, ik heb bijna een uur met open mond staan kijken.
De tempel was dicht tijdens de zonsverduistering en een uur daarna ging hij ongeveer open, er stond al een enorme rij en zelfs het eerste gevecht was gesignaleerd en (hardhandig) door de politie uitelkaar gehaald.
Een gids zou ons wel even rondleiden en na veel gezeur bij onze eigen gids ging hij hiermee akkoord, de kennis van Dahl (onze gids) valt jammergenoeg namelijk nogal tegen op dit gebied..
Wij willen in de rij gaan staan, gaat hij ons naar binnen lullen bij de uitgang bij de politie met z'n kaartje van het 'tourist office'. Ik heb me nog nooit zo'n voordringer gevoeld maar de man was niet om te praten om in de rij te gaan staan. Come madame, come come see, this way. Come! Erg interessante informatie maar het voelde niet goed.
Echt een domme toerist en dan inderdaad ook nog met dat 'prachtige' (maar superhandige) buideltasje inderdaad sophie! ;)
Om het een beetje van de goede kant te bekijken.. Wel m'n eerste bindi-dot (rode stip op je voorhoofd) en als het goed is en ik ondanks het enorme accent van alle Indiers het het verstaan heb ik nu 'good health en good childeren'.
Nu weekend en vrij en vertrek ik morgen naar m'n vrijwilligersproject in Salem. Erg benieuwd!!
Jammer genoeg nu alleen.. Erg indiaas geregeld hoorden we gister opeens dat Virginni en ook Sara in Mysore blijven. Jammer! En ook wel beetje extra spannend, weer alles nieuw. Maar er zijn andere vrijwilligers en ik heb er zin in om echt wat te doen.
Vandaag nog naar een zijdefabriek geweest.
Wat een lawaai en wat een ingewikkeld proces, al die draden en spinnen en weven en kleuren. Heel interessant en helemaal met al die prachtig gekleurd sari's om ons heen.
Tamil Nadu, de 'provincie' waar ik morgen heenga staat bekend om zijn zijde dus daar kan ik me mooi uitleven voor sjaals en stoffen! En zo fijn, die indiase prijzen!
De afgelopen week hebben we vooral met de bus gereisd. En dat is weer een extra beleving in India! ;)
We begonnen met een 'chique' bus met geweldige Eland-print en lekkere kruimels op de stoelbekleding, maar wel met een Indiase film op de tv!
Wat een drama en emotie, echt heel lachwekkend! Vuistslagen die heeeel duidelijk niemand raken en tranen die je verward met lachen en dan de muziek! Geen probleem dat je de text niet verstaat en voordeel: je word wat afgeleid van al het toeteren!
De rest van de bussen was een heel stukje minder luxe en moet je je echt houden aan de regel 'niet voorin want dan knal je door de ruit bij het remmen en zeker niet achterin en want dan zit je de hele tijd en dan bedoel ik ook de hele tijd te stuiteren'.
Natuurlijk was het vol en belande wij op een gegeven moment achterin, heerlijk zo'n gekraakte rug.
Verder is het bij alle bussen zo dat er bijna standaard een ster in de voorruit zit, de buschauffeur naar Europeese maatstaven waarschijnlijk geen rijbewijs zou hebben, hij toeterd voor ALLES ik heb het bij proberen te houden en gemiddeld minimaal 5 keer per minuut en zit je nooit lekker door al het afremmen en optrekken. Maar gelukkig is er veel te zien, een boek is hier eigenlijk niet nodig.
Zo liepen er gele koeien met rode/roze/gouden hoorns ivm een festival hier, zijn overal auto's, denk je om de drie minuten dat je een bijna-doodervaring gaat hebben en is er gewoon geweldig uitzicht en mensen overal.
Wat ook wel weer grappig was, op een gegeven moment stopt de bus. Nou, niet heel bijzonder, maar het duurt wel een beetje lang.. 5 minuten later komt de chauffeur binnen met een tas vol boontjes. Even boodschappen gedaan?!
Ook is het geen probleem om 20 stoelen mee te nemen in de bus, die tillen we ergens in een afgelegen dorpje toch ook net zo makkelijk weer uit de bus, klaaaar!
Morgen ga ik ook met de bus naar Salem, gelukkig onder begeleiding van Dahl. Eerst 3 uur naar Bangalore en dan nog 5 uur naar Salem. Kan er nu al van genieten...
Geen idee hoe het daar met het internet zit. Ik denk vooral in het weekend, omdat ik daar leefmet de andere vrijwilligers en.. de nonnen die het daar runnen! En we dus waarschijnlijk voor 8 of 9 thuis moeten zijn.
Erg benieuwd en spannend.
Misschien wel even lekker, niet al die drukte zoals hier. Want sommige momenten naar weer 10 vragen 'Where you from?' 'What's your name?' 'Riksha madame?' en al die blikken en dat ik me dan realiseer dat ik serieus langer ben dan iedereen die voor een tempel staat te wachten denk ik weleens: AAAAAAAAAAAAH laat me alleen!!!!
Maar dat zijn gelukkig maar momenten! ;)
Verder zijn inderdaad de olifanten heel lief, maar de apen soms een beetje eng coen!! Al zien ze er wel zo schattig uit, maar gillen dat ze kunnen..
De koeien nu dus een beetje als in een tekenfilm ofzo, alle witte delen zijn geel en de hoorns gekleurd! Maar de kalfjes,aaah!
Veel liefs en hopelijk blijven jullie mij ook op de hoogte houden! :)
