Alweer even geleden, maar kwam niet toe aan een blog en dat internet hier is niet toppie dus vandaar!

De time flieeeeeeeeeeeeeeeeees, oh mijn god eind volgende week vertrek ik al uit Salem, weg van Anbu Illam en de mensen en de kids!! Zo gek. Dan ga ik een week naar Goa, de beachweek en 15 maart vertrek ik al naar Bali..! Who. Leuk, maar aan de andere kant ook eigenlijk niet leuk...
En het totale besef van dat ik hier ben is er nog niet eens! Het voelt als gister dat ik hier aankwam. Oieoie..

Anbu Illam is nu erg 'vertrouwd', als je na het weekend terug komt van een trip is het echt thuiskomen en iedereen weer zien. Dat is wel heel erg fijn .
Elke ochtend (jaajaa) fitness op het dak van ons gebouw met Serena! Lekker en redelijk vroeg, maar pff het is hier nu zo warm aan het worden!! Maar de palmbomen, blauwe lucht en alle indiase geluiden maken een hoop goed.

's Ochtends nog steeds de kindergarden: ochtendgymnastiek! En blijkt steeds meer dat de teachers/zusters alles wel goed vinden dus inmiddels heb ik met Elena ze de hoofd/schouders/knie&teen, hokipoki, stoelendans en bodyparts aangeleerd. Erg leuk!
Maar die kinderen kunnen vervelend zijn! Pff.
Het is namelijk zo dat slaan hier heel gewoon is. Eerst viel het allemaal niet zo op ofzo, was het niet zo 'heel erg'.
Maar vorige week is er een incident geweest bij de orphange waarbij een jongetje zo hard is geslagen door de zuster dat hij een wond op z'n hood had, een jongetje va 6!!
Verschrikkelijk, niet te bevatten. Ik kan dat echt niet begrijpen. Dit is ook wel een erg extreem geval, maar dat maakt het niet minder erg natuurlijk.

In de klas word dus ook geslagen, of nouja meer getikt (niet dat dat veel minder erg is, maar er zijn gelukkig (!!!) niet dit soort incidenten) en na dit incident valt dat steeds meer op.
Ik, en ook de rest zit er best wel mee maar kunnen eigenlijk amper wat doen.
Gister tijdje over gehad met de jongste zuster, dan zie je ook wel hoe erg er een hierarchie of bijna ondrukking is in the cluny. Zij heeft eigenlijk niks in te brengen.
Maar ze vertelde over dat zelfs de ouders van de kindergarden zeggen 'Je moet m'n kind slaan, anders luisteren ze niet'. WAT?! Verteld over Nederland en onze gebruiken enzovoort. Niet te begrijpen, dat kinderen in Nederland luisteren zonder slaan..
Zo gek, zo frustrerend!!! Maar het zit hier zo in de cultuur en iedereen is eraan gewend, de kinderen kijken vaak amper op van een corrigerende tik met stok.
De minder leuke kant van India...

's Middags me de disabled kids is ook altijd leuk! Niet echt een hoofdtaak ofzo, dus blijft een beetje zoeken.. maar ook wel lekker een beetje tussen alles door. Engels lezen met Marie, voorlezen aan Gobal, kijken (en vandaag zelfs zingen met een meisje onder haar oefeningen) bij de fysiotherapie. Om 3 uur een 'snack' en dan tot 4 uur spelen en met de schoolbus!

Verder nog steeds veel wandelingetjes door het dorp en ze beginnen me nu echt te herkennen, ik heb inmiddels al wat lekkers mogen proeven van een kokende vrouw en vorige week hoorde ik opeens mijn naam roepen (of nouja, iets met indiaas accent wat erop leek ;)) door een paar kids uit het dorp. Blijkbaar begrijpen ze dus toch ongeveer wat ze vragen!
Zo leuk.

Vorig weekend met 3 andere meiden naar Pondicherry geweest, vroeg een Franse kolonie en dat zie je ook weer erg goed terug, sfeer!
En daar.. Ayurvedic massage! Ayurvedic is een homeopatische manier van genezen die veel in india wordt gebruikt en waar massage een onderdeel van is.
Dat was even wennen, half in je naakie en met heel veel olie maar hij was ook erg relax!
De stad bekeken en lekker gegeten, maar opeens kwamen we erachter aan het einde van een lunch dat Sabrina's portemonnee weg was! SHIT!
Dit zorgde voor een bezoekje aan de Indiase politie, een attractie op zich..! PFF!
Er blijken 5 politiekantoren te zijn in de stad en bij de eerste sprak niemand een woord Engels en hadden ze natuurlijk niet zo heel veel zin in ons dus na een kwartier kwamen we erachter dat we voor aangifte bij een andere 20 minuten verderop moesten zijn..
Finally daar eerst bij de 'ontvangst'-politieagent. Dit was in een kamertje, een dikke man achter het bureau met een groot boek ervoor en aan de andere kant van het kleine kamertje een loden deur met spijlen waarachter 3 mannen met allemaal een baard, alleen een broek en handboeien geketend aan de deur zaten. Een erg bijzonder gezicht, helemaal aangezien 1 van de mannen de handboeien van de andere leek proberen te openen..
Allemaal mannen erbij, natuurlijk amper Engels en heel langzaam, want zoals de verhalen ook rondgaan werken indiase politieagenten alleen als ze er zin in hebben.. en dat bleek deels waar. Dus na een kwartier hadden we eindelijk iemand die ons kon helpen (niet dat er meer mensen waren die wat nodig hadden, dat is Indiase timing..). Deze sprak gelukkig wel Engels!
Gedoe oa over het woord verloren of gestolen, geduld, heel precies zijn in de verklaring, politieagenten die Sabrina ongeveer een verhaal proberen aan te praten, uiteindelijk uittypen en leek het allemaal te kloppen, maar dat was anderhalf uur later.
Dit gebeurde allemaal in een kamertje verder achter in het gebouw; alle muren met scheven stellingen, vol met ongeordende papieren, 4 bureau's vol met stapels papier, een computer tussendoor, dozen met 'files 2004'/files '2007', spinnenwebben tussen de dozen, 8 machinegeweren aan de deur, 3 agenten, nog wat pottenkijkers en een jongetje tussendoor die chai komt brengen. Wat weer een belevenis.
Verder erg leuk weekend en na vrijdagavond om 10 uur aangekomen te zijn en desperate te zijn voor een hotel en alles vol bleek te zijn opeens een superhotel gevonden. Wel allemaal op de grond, maar superschoon, supermooie binnenplaats met hangstoelen en een superlieve familie die in hun enorme huis de kamers had omgebouwd voor een 'hotel'. Heerlijk, even in een soort familie. 's Ochtends ontbijt met z'n allen om een grote tafel en een dikke moeke die maar bleef komen met dosa's, idly's, appams en chai!

Dit weekend ben ik met Max naar Ooty geweest. Geweldig!!
Ooty is een hillstation op 2250 meter hoogte en dat betekende dus: lange broek, sokken, dichte schoenen(en dus blaren ivm 2 maanden op slippers) en 's nachts 6 (!!! tja, je bent een koukleum of je bent het niet..) dekens.
Een trekking gedaan, whauwh!! Door bergen, heeeel veel theeplantages, kleine dorpjes, schapenherders, eucalyptusbomen en op het eind een berg beklommen en prachtig uitzicht!!!
Echt supermooi. Maar overdag viel het wel mee met de kou en stond er een verkoelend windje, dus ook enorm verbrand. Maar dat was het waard.
Verder Ooty bekeken, de botanical garden (die veel te groot en veel te stijl was, dus dat zelfs army-boy Max het nog eerder opgaf dan ik ;)), overal chocolade-shops (een van de weinige plekken in zuid-India waar het niet meteen smelt) en zondag weer terug naar Anbu Illam.
De bustrip trouwens geweldig, door de bergen met een lokale bus. 20 km per uur en dan gewoon blijven inhalen, even gaspedaal in naar 30 km/u en voorbij die ander krakkemikkige bus. Geweldig ;) Maar wat een uitzicht, aapjes op de weg, smalle weggetjes, watervallen, theeplantages, kleine dorpjes. Jammer genoeg ook de eeuwige pijnlijke kont na een uur en het is niet ongebruikelijk als een een vrouw naast je zit die met de pailetten van haar sari tegen je aan schuurt of een ander die op je schouder ligt te slapen.

Ook heb ik vorige week met Elena het postkantoor bezocht. Ze wilde spullen naar huis sturen, maar alleen een box bleek al erg moeilijk voor ze.. En dat kon alleen maar tussen 6 en 8. Patience is hier echt het sleutelwoord! Om 6 naar de werkvloer van het postkantoor gebracht. En natuurlijk zoals altijd 'come, take a seat, sit yes'
Uiteindelijk konden ze het pakje maken, doos erbij bijna nog opgelicht (tape is extra money) Ja daaaagh. En toen de spullen in de box, maar aangezien we natuurlijk een legio mensen verzameld hadden om ons heen achter in het postkantoor werd alles wat erin werd gestopt bekritiseerd. HEh, waarom wil je DIT naar huis sturen? Wat hebben ze nou aan DIT in duitsland?
In India lijkt het woord privacy niet te bestaan.

Verder gister op zoek naar curd beland in een cadeauwinkel, druiven gekocht van een man die snel wakker werd gemaakt voor z'n vrouw en met een stem die verraade dat hij ongeveer 7 flessen wodka naar binnen had gewerkt en wat ik echt genieten vind om naar te kijken zijn de chai-kraampjes (indiase thee, warme melk en veeeel suiker) en eet-standjes langs de weg.
Indiaas mannetje die van een meter hoogte van de ene in de andere beker giet, thee met een zeefje, dan samen met de thee en 3 scheppen suiker nog eens omgegooid in wat bekers.
Of de mannen die chapatti's, parotha's en kip staan te bakken op platen met daaronder wat hout en vlammen nadat ze enorm professioneel deeg staan te kneden.

Als je het zo weer neerschrijft lijken het bijna nog meer belevenissen!
Wat heb ik het toch goed getroffen eigenlijk!!!! Tuurlijk blijf ik soms dipjes houden, maar dat is waarschijnlijk onvermijdelijk met al die indrukken en sowieso.
Alle reacties blijven dan, maar ook op niet dipdagen, heerlijk!!!!!!
Lieve mensen, tot contacts!

Veel liefs en een kus!